ในภาพถ่ายของ Ola Rindal สิ่งต่างๆ ดูราวกับกำลังจะเลือนหายอยู่เสมอ ผ่านสุนทรียภาพที่ดิบแต่ละเมียดละไม เต็มไปด้วยชั้นเชิงและความละเอียดอ่อน ก่อเกิดเป็นบทกวีของชีวิตประจำวัน ที่แฝงไว้ด้วยความหม่นเศร้าอย่างเงียบงัน

เราได้ขอให้ Ola บันทึกช่วงเวลาที่มักถูกมองข้าม เว้นแต่จะมีใครสักคนตั้งใจสังเกตมันจริงๆ ในเดือนธันวาคม ปี 2024 ระหว่างการเดินทางไปมาระหว่างปารีส เมืองที่เขาใช้ชีวิตอยู่ กับนอร์เวย์ บ้านเกิดของเขา เขาได้ถ่ายภาพผู้คนและวัตถุที่อยู่ในช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนผ่าน

ภาพของ Ola อาจดูเหมือนเป็นเพียงจังหวะบังเอิญ คล้ายภาพที่ใครสักคนกดชัตเตอร์ได้พอดีด้วยกล้องตัวแรกในชีวิต แต่เมื่อมองลึกลงไป จะเห็นถึงศิลปินที่ควบคุมทั้งทักษะและเจตนาของตนเองได้อย่างเต็มเปี่ยม

ท่ามกลางความบังเอิญของชีวิตประจำวัน เขาค้นพบช่วงเวลาที่ซ่อนเร้น และแปรเปลี่ยนมันให้กลายเป็นภาพแห่งความงามที่ยากจะจับต้อง

“ผมถ่ายภาพจากชีวิตประจำวันของตัวเองค่อนข้างมาก จากสิ่งที่ผมเห็นรอบตัว ไม่ว่าจะตอนเดินไปส่งลูกที่โรงเรียน หรือแค่เดินเล่นเฉยๆ ถ้ามีบางอย่างที่เกิดซ้ำๆ และผมรู้ตัวว่ามันดึงดูดความสนใจ ผมก็จะเริ่มขุดลึกลงไป พยายามต่อยอดมัน เหมือนกับค้นพบว่ามีธีมบางอย่างที่เราถูกดึงดูดโดยสัญชาตญาณ” Ola กล่าว

“คุณเริ่มตั้งคำถามกับโลกทางสายตารอบตัว มีรถคันหนึ่งตรงนั้น มีต้นไม้ตรงนั้น มีบ้านอยู่ตรงนั้น และมีคนเดินผ่านไปมา แล้วจู่ๆ คุณก็เริ่มสนใจ ‘พื้นที่ระหว่างสิ่งเหล่านั้น’ พยายามหาภาษาเพื่ออธิบายสิ่งที่คุณกำลังพูดถึง ซึ่งไม่ใช่ทั้งอย่างใดอย่างหนึ่ง ไม่ใช่รถ ไม่ใช่บ้าน ไม่ใช่คนที่อยู่ตรงกลาง แต่เป็นบางอย่างที่มากกว่านั้น” เขากล่าวเสริม

“บางอย่างที่มีอยู่ในช่องว่าง และนั่นอาจเป็นสิ่งที่ผมหลงใหลมาโดยตลอด—การพยายามมอบภาษาให้กับสิ่งที่ยังไม่มีภาษา”

ในงานภาพถ่ายของเขา Ola มองหาช่วงเวลาที่จริงแท้และไม่อาจเกิดซ้ำได้

“ผมอยากให้มีบางอย่างเกิดขึ้นที่ผมรู้สึกว่าน่าสนใจ—อย่างนกตัวหนึ่งเกาะลงบนกิ่งไม้ แสงเล็กๆ บนผนัง หรือกวางที่โผล่ออกมาในที่โล่งอย่างกะทันหัน จนเกิดบรรยากาศเหมือนเวทมนตร์ ผมมองหาสิ่งที่ไม่เกิดขึ้นซ้ำสอง” เขากล่าว

สำหรับเขา ช่วงเวลาเหล่านี้มีความลึกลับบางอย่าง เขาเชื่อว่าความงามมักอยู่ “ใกล้กับความน่าเกลียดมากกว่าที่เราคิด” ความตึงเครียดและแรงสั่นสะเทือนที่บางครั้งเกิดขึ้นระหว่างสิ่งต่างๆ คือหัวใจสำคัญของงานภาพของเขา มันตั้งคำถามในใจผู้ชม และทำให้เรามองสิ่งธรรมดาในชีวิตประจำวันด้วยสายตาใหม่

เมื่อถูกถามว่าเขาจัดเรียงภาพสำหรับนิทรรศการหรือหนังสืออย่างไร เขาตอบว่าเขาไม่ได้คิดในแง่ของการเล่าเรื่องมากนัก สิ่งที่เขาให้ความสำคัญคือ “จังหวะ” วิธีคิดของเขาคล้ายกับการจัดวางบทกวีในหนังสือรวมบทกวี

“มันคือการสร้างความรู้สึก และด้วยการจัดเรียงภาพในแบบหนึ่ง คุณจะสร้างบรรยากาศ มากกว่าจะเล่าเรื่องราว” เขากล่าว

สำหรับ Ola การเลือกใช้อุปกรณ์ขึ้นอยู่กับ “ขนาด” และ “น้ำหนัก” เป็นอย่างมาก

“บางคนบอกว่ากล้องที่ดีที่สุดคือกล้องที่คุณพกติดตัวไปด้วย ถ้าคุณมีกล้อง 4×5 นิ้วตัวใหญ่ เทอะทะ มันอาจดีมากก็ได้ แต่ถ้ามันนอนอยู่บ้านตลอดเวลา ก็คงไม่ได้มีประโยชน์เท่าไร เพราะฉะนั้น ในแง่นี้ การมีกล้องที่ใช้งานสะดวกและพกพาง่ายอาจจะดีกว่า” เขากล่าว

“ผมทำงานกับกล้องตัวเล็ก น้ำหนักเบามาตลอด กล้องที่ผมพกติดตัวไปได้ทุกที่ กล้องที่หยิบขึ้นมาใช้งานได้ค่อนข้างเร็ว และพร้อมเสมอเมื่อผมเห็นบางอย่างที่อยากถ่าย” เขาอธิบาย

“และผมก็ชอบเลนส์ที่มีทางยาวกำลังพอดี ไม่ยาวเกินไป ไม่สั้นเกินไป ผมไม่ใช่สายมุมกว้าง ผมชอบ 50 มม. ผมมีเลนส์สองตัวที่ใช้เป็นหลักเสมอ คือ 50 มม. กับ 80 มม. ผมรู้สึกว่าแทบไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านั้น มันน่าจะสะท้อนวิธีที่ผมมองโลกในแบบของผมเอง”

การก้าวเข้าสู่โลกการถ่ายภาพของ Ola เริ่มต้นจากกุญแจที่แอบหยิบมา และกล้องที่ยืมพ่อมาใช้ กุญแจนั้นคือกุญแจห้องมืดของโรงเรียน ส่วนกล้องเป็นของพ่อเขาเอง

เขาเติบโตที่เมืองลิลเลฮัมเมอร์ ในชนบทของนอร์เวย์ ที่ซึ่งแทบไม่มีอะไรให้ทำมากนัก เขาและเพื่อนๆ จึงใช้เวลาลองผิดลองถูกในห้องมืด และถ่ายภาพเล่นด้วยกล้องของพ่อ

“ผมติดเชื้อการถ่ายภาพก็จากตรงนั้นแหละ” เขาพูดกับเราเมื่อเล่าถึงภาพที่เขาถ่ายด้วยกล้อง BF “ผมเป็นคนค่อนข้างขี้อาย และการถ่ายภาพกลายเป็นวิธีที่ผมใช้สื่อสาร”

เขาไม่เคยนึกถึงการแสดงออกทางศิลปะแบบอื่นเลย มีบางอย่างในตัวการถ่ายภาพที่ “คลิก” สำหรับเขา

“ตอนแรกมันเป็นวิธีระบายสิ่งที่อยู่ข้างในออกมา แต่เมื่อเวลาผ่านไป ผมก็เข้าใจว่าการถ่ายภาพคือการพูดบางอย่างเกี่ยวกับโลกของผม และวิธีที่ผมมองมัน”

ปัจจุบัน Ola ใช้ชีวิตอยู่ที่ปารีสกับครอบครัว ทำงานรับจ้างให้กับแบรนด์แฟชั่นและนิตยสารชั้นนำ แต่ความสุขที่แท้จริงของเขายังคงอยู่กับการบันทึกโลกธรรมดารอบตัว ไม่ว่าจะเป็นถนนในปารีสหรือโตเกียว หรือชนบทที่ปกคลุมด้วยหิมะในนอร์เวย์